قبلا ۲ بار مدل احمقانه وبلاگ نویسی رو امتحان کردم یه بار برای اون، یه بار برای این. این بار تصمیم نه چندان قطعی گرفتم که فقط محض خاطر خودم بنویسم ( لازم به یاد آوریست هر ۲ بار گذشته هم در شروع چنین قصدی داشتم، که با گذشت زمان و دلسوزی احمقانه من ... بگذریم)، و چون خیلی خاطر خودم و نمی خوام اراجیف نویسی موضوع کلی این وبلاگه ...

شنیدم در عوالم وبلاگ نویسی داشتن comment از بزرگان غنیمتی است منم پست اولم رو بی آنکه دلخوشکی بهش داشته باشم نگه داشتم برای روز مبادا ...